Er stond een bankje. Er gebeurde niets.
En toch bleef ik zitten.
Het viel me op hoe ongewoon dat eigenlijk is.
Gewoon, alleen maar zitten.
Niet kijken op je telefoon.
Niet denken aan wat er straks nog moet.
Niet in gedachten alvast de volgende afspraak voorbereiden.
Even nergens naartoe hoeven.
Gewoon aanwezig zijn.
In het begin bleef mijn hoofd nog bezig.
Gedachten kwamen voorbij, de ene na de andere.
Dingen die ik niet moest vergeten.
Gesprekken die ik nog wilde voeren.
Maar na een paar minuten gebeurde er iets.
Mijn ademhaling werd rustiger.
Mijn schouders zakten.
De drukte in mijn hoofd maakte langzaam wat ruimte.
En ineens hoorde ik hoeveel vogels er eigenlijk waren.
Vlakbij en verder weg.
Een heel koor tussen de bomen.
Zij waren er al die tijd al.
Alleen ik was ergens anders.
Ik realiseerde me weer:
als ik echt aanwezig ben, hoor ik zoveel meer.
Zie ik meer.
Voel ik meer.
En dat geldt niet alleen voor vogelgeluiden.
Misschien missen we soms niet wat er is. Misschien zijn we er alleen zelf even niet helemaal bij.