Tijdens een wandeling viel het gesprek ineens stil.
Niemand haastte zich om die stilte op te vullen.
En dat was precies goed.
We liepen verder, zonder woorden.
Alleen het ritme van onze voetstappen bleef hoorbaar.
Veel mensen vinden stilte ongemakkelijk.
Alsof er iets gezegd moet worden.
Alsof een goed gesprek voortdurend uit woorden bestaat.
Alsof de stilte betekent dat het gesprek is vastgelopen.
In de natuur ervaar ik vaak het tegenovergestelde.
Daar hoeft een stilte niet meteen opgelost te worden.
Ze mag er gewoon zijn.
Juist wanneer woorden verdwijnen...
...begint het echte luisteren.
Je hoort ineens vogels.
De wind door de bladeren.
Je voetstappen op het pad.
Je eigen ademhaling.
Langzaam wordt ook de drukte in je hoofd wat zachter.
En soms hoor je zelfs een gedachte die al weken probeert je aandacht te krijgen.
Een gevoel waar je steeds aan voorbijging.
Of een antwoord dat ergens al aanwezig was, maar nog geen ruimte kreeg.
Misschien zijn we niet bang voor stilte.
Misschien zijn we bang voor wat daarin hoorbaar wordt.
Toch geloof ik dat juist daar veel antwoorden ontstaan.
Niet omdat de stilte zelf iets zegt.
Maar omdat zij eindelijk ruimte maakt voor wat al die tijd overstemd werd.