Ze liepen naast elkaar.
Bijna een uur.
Zonder veel te zeggen.
Af en toe wees iemand naar iets langs het pad.
Een vogel tussen de takken.
Een onverwacht uitzicht.
Daarna wandelden ze weer zwijgend verder.
Van een afstand leek er weinig te gebeuren.
Geen druk gesprek.
Geen grote gebaren.
Geen verhalen die per se verteld moesten worden.
Gewoon samen lopen.
Toch dacht ik:
misschien is dit wel vriendschap.
Niet voortdurend iets hoeven zeggen.
Niet steeds interessant of vrolijk hoeven zijn.
Niet hoeven uitleggen wat er in je omgaat.
En niets hoeven bewijzen.
Gewoon samen aanwezig kunnen zijn.
Weten dat de ander er is.
Dat je hetzelfde pad deelt.
Ook als je allebei even in je eigen gedachten loopt.
Dat is zeldzaam geworden.
Misschien omdat we stilte zijn gaan verwarren met leegte.
Alsof er pas verbinding is wanneer woorden de ruimte vullen.
Maar soms zegt stilte juist iets anders.
Je hoeft niets te doen.
Je hoeft niemand anders te zijn.
Het is goed dat je er bent.
Misschien ontstaat echte nabijheid wel wanneer stiltes niet langer ongemakkelijk voelen.
Wanneer je samen kunt lopen zonder de ruimte voortdurend te vullen.
Omdat de aanwezigheid van de ander al genoeg is.
Stilte maakt verbinding niet kleiner.
Ze kan haar juist voelbaar maken.