Het bos had vandaag hetzelfde tempo als gisteren. Alleen ik niet.
Mijn gedachten liepen voor me uit.
Naar wat nog moest.
Naar wat sneller, beter of anders kon.
We leven in een tijd waarin snelheid bijna een deugd is geworden.
Sneller antwoorden.
Sneller groeien.
Sneller herstellen.
Sneller resultaat boeken.
Sneller succes.
Alsof alles wat langer duurt automatisch minder waardevol is.
Maar buiten merk ik steeds opnieuw iets anders.
Een boom versnelt niet.
De groei van een vrucht laat zich niet opjagen.
De lente komt niet eerder omdat wij haast hebben.
Alles volgt zijn eigen ritme.
Alles komt precies op tijd.
Tijdens het wandelen vertraagden mijn passen.
Mijn ademhaling volgde vanzelf.
Langzaam kwam ook mijn hoofd weer terug bij de plek waar mijn lichaam al was.
Vertragen is geen verlies van tijd.
Er ontstaat juist ruimte.
Om beter te kijken.
Om bewuster te voelen.
Om te horen wat in de haast gemakkelijk verloren gaat.
Misschien is vertragen wel een terugkeer.
Naar onszelf.
Naar de natuur.
Naar het ritme waarin we ooit bedoeld waren te leven.