Laatst was het park minder zichtbaar.
Mist hing tussen de bomen.
Ik kon niet ver kijken. Misschien honderd meter.
Daarna verdween alles in het vage wit.
De bomen verderop waren nog slechts schaduwen.
Geluiden leken zachter en de wereld voelde kleiner.
Alsof alleen de plek waar ik liep er op dat moment toe deed.
Vroeger had ik dat ongemakkelijk gevonden.
Niet kunnen zien wat er verderop ligt.
Niet precies weten waar het pad naartoe gaat.
Nu niet meer.
Omdat ik weet dat het pad niet ophoudt zodra ik het niet meer zie.
Het ligt er nog steeds.
Ook wanneer mijn blik niet verder reikt dan de volgende paar stappen.
Dat geldt misschien ook voor het leven.
We willen graag zekerheid.
Zicht op de volgende maand.
Het volgende jaar. De volgende stap.
We willen weten of we de goede richting kiezen.
Of onze plannen zullen lukken.
En of wat we hopen ook werkelijk gaat komen.
Maar misschien vraagt het leven helemaal niet om overzicht.
Misschien vraagt het alleen vertrouwen.
Vertrouwen dat het volgende stukje zichtbaar wordt zodra je er bent.
Dat je niet vandaag al alle antwoorden hoeft te hebben.
Zoals de mist langzaam optrekt.
Niet ineens.
Maar meter voor meter.
En misschien is dat genoeg:
niet de hele weg kunnen zien, maar wel bereid zijn om de volgende stap te zetten.