Vanmorgen koos ik een pad dat ik al honderden keren heb gelopen. En toch voelde het nieuw.
Misschien omdat ik anders keek.
Mensen vragen mij weleens of ik tijdens een wandeling precies weet waar we uitkomen.
Het eerlijke antwoord? Nee…
Ik ken het bos.
Maar ik loop nooit met een vaste route in mijn hoofd.
Het pad laat zich niet dwingen.
Soms blijf ik ergens staan.
Soms slaan we onverwacht af.
Soms brengt juist een omweg het mooiste inzicht.
Dat deed me denken aan hoe wij vaak naar ons leven kijken.
We willen zekerheid.
Een plan. Een routekaart.
Een garantie dat we de juiste keuze maken.
Maar de natuur werkt anders.
Een bospad weet ook niet waar jouw gesprek vandaag over zal gaan.
Het nodigt je alleen uit om de volgende stap te zetten.
Meer niet.
En misschien is dat precies genoeg.
Want de meeste belangrijke keuzes in mijn leven ontstonden niet omdat ik alles had uitgedacht.
Ze ontstonden terwijl ik onderweg was.
Misschien hoeven we niet altijd de hele route te kennen.
is één volgende stap voldoende.