Nog voordat ik hem zag…
…hoorde ik hem al.
Een snel, ritmisch getik tussen de bomen.
Pas toen ik bleef staan en omhoogkeek, ontdekte ik hem.
Hoog tegen een stam.
Helemaal verdiept in wat hij aan het doen was.
Een specht maakt zich niet druk over wie hem ziet.
Hij vraagt zich niet af of iemand luistert.
Of zijn werk wordt opgemerkt.
Of hij wel genoeg indruk maakt.
Hij doet gewoon wat hij te doen heeft.
Dat zette me aan het denken.
Hoeveel energie besteden wij aan zichtbaar zijn?
Aan gevonden worden.
Aan aardig gevonden worden.
Aan laten zien wat we kunnen.
Aan indruk maken op mensen die misschien niet eens echt bij ons passen.
En hoeveel energie besteden we aan gewoon goed doen wat bij ons hoort?
Aan werken vanuit onze kwaliteiten.
Aan keuzes maken die werkelijk bij ons passen.
Ook wanneer niemand kijkt of applaudisseert.
Misschien ontstaat echte zichtbaarheid juist daar.
Niet door harder te roepen.
Niet door voortdurend te laten zien dat je er bent.
Maar door met aandacht te doen wat van nature bij je past.
Dan ben je gewoon jezelf, en is zichtbaarheid geen doel meer.
Zoals de specht niet bezig is met gehoord worden.
Hij is bezig specht te zijn.
En dat is helemaal genoeg.