Vanmorgen kwam ik een groep wandelaars tegen.
Eén ding viel direct op.
Degene die de leiding had…
…liep achteraan.
Dat vond ik mooi.
Hij liep niet voorop om het tempo te bepalen.
Hij riep geen aanwijzingen.
En hij stuurde niemand bij.
Hij keek alleen.
Of iedereen nog meekwam.
Of iemand achterbleef.
Of het tempo voor iedereen klopte.
Af en toe vertraagde hij.
Soms maakte hij een kort praatje.
En wanneer de groep wat verder uit elkaar raakte, wachtte hij rustig.
Dat zette me aan het denken.
Veel mensen verwarren leidinggeven met vooroplopen.
Met richting bepalen.
Beslissingen nemen.
Antwoorden hebben.
En laten zien dat je weet waar je naartoe gaat.
Maar misschien begint leiderschap ergens anders.
Bij zien.
Bij aandacht.
Bij luisteren naar wat niet meteen wordt uitgesproken.
Bij opmerken wie moeite heeft om het tempo bij te houden.
En bij de bereidheid om jezelf niet belangrijker te maken dan de mensen met wie je onderweg bent.
De mooiste leiders die ik heb ontmoet…
…waren zelden de luidste.
Ze hoefden niet voortdurend te laten merken dat zij de leiding hadden.
Ze maakten ruimte.
Ze luisterden.
Ze stelden vragen.
En ze durfden soms achteraan te lopen.
Niet omdat ze geen richting hadden.
Maar omdat ze wilden weten of iedereen die richting nog kon volgen.
En juist daardoor gingen mensen met hen mee.
Niet omdat het moest.
Maar omdat het veilig voelde.