Geen enkele beek stroomt kaarsrecht.
Waarom verwachten wij dat dan wel van ons leven?
Als je een rivier van boven bekijkt, zie je bochten.
Altijd.
Soms groot.
Soms klein.
Soms bijna niet zichtbaar.
En soms zo scherp dat het water even de andere kant op lijkt te stromen.
Toch bereikt het uiteindelijk de zee.
Niet ondanks de bochten.
Maar mede dankzij de bochten.
Ze vertragen het water.
Ze voeden de oevers.
Ze vormen het landschap.
En onderweg ontstaat er ruimte voor nieuw leven.
Misschien zijn de omwegen in ons eigen leven ook geen vergissingen.
Misschien hoeven we niet altijd zo snel mogelijk van het ene punt naar het andere.
Misschien ligt de betekenis juist in wat we onderweg tegenkomen.
Ik kijk terug op mijn eigen pad.
Werken in de ICT.
Rebalancing en Lichaamswerk.
Eigen praktijk InnerCoaching: ondernemerschap.
Terug naar de ICT.
Uitval door ziekte en herstel.
En nu weer naar buiten en opnieuw ondernemen als outdoor coach.
Jaren geleden had ik dit nooit zo gepland.
Op sommige momenten voelde het alsof ik opnieuw moest beginnen.
Alsof ik van mijn route was afgeraakt.
Alsof eerdere keuzes nergens meer toe leidden.
Maar achteraf zie ik dat iedere bocht iets heeft gebracht.
Kennis.
Ervaring.
Veerkracht.
En een beter gevoel voor de richting die werkelijk bij mij past.
Nu zou ik niets willen missen.
Misschien maken de omwegen ons niet alleen tot wie we worden. Misschien helpen ze ons ook ontdekken waar we uiteindelijk naartoe willen.