Hij rende. Snuffelde.
Stond plotseling stil.
En rende even later weer verder.
Alsof iedere geur belangrijk was.
Ieder geluid zijn aandacht verdiende.
En elk nieuw stukje van het pad ontdekt moest worden.
Een hond leeft volledig in het moment.
Geen spijt over gisteren.
Geen zorgen over morgen.
Geen gedachten over wat er straks nog moet gebeuren.
Alle aandacht is hier.
Nu.
Wanneer hij rent, rent hij.
Wanneer hij rust, rust hij.
En wanneer hij iets interessants ruikt, bestaat er even niets anders.
Wij noemen dat mindfulness.
We lezen er boeken over.
Volgen trainingen.
En proberen bewust tijd vrij te maken om aanwezig te zijn.
Voor hem is het gewoon leven.
Misschien maken wij sommige dingen ingewikkelder dan nodig is.
Misschien hoeven we niet altijd iets nieuws te leren.
Misschien mogen we vooral iets afleren.
Minder vooruitdenken.
Minder terugkijken.
Minder bezig zijn met alles wat anders of beter zou moeten.
En wat vaker onze aandacht geven aan wat er nu al is.
De wind door de bomen.
De grond onder onze voeten.
Een onverwachte ontmoeting op het pad.
De hond wist het al.
Het leven gebeurt niet gisteren.
En ook niet morgen.
Het gebeurt hier.
Nu.