Nog voordat de zon opkwam…
…begon één vogel te zingen.
De lucht was nog donker.
Het bos bijna stil.
En toch klonk daar ineens dat eerste lied.
Niet omdat de dag al begonnen was.
Maar omdat hij eraan kwam.
Ik moest glimlachen.
Hoe vaak wachten wij?
Tot alles zeker is.
Tot het juiste moment zich aandient.
Tot we genoeg vertrouwen voelen.
Tot de omstandigheden perfect zijn.
We willen eerst het licht zien voordat we in beweging komen.
Eerst weten dat onze keuze goed uitpakt.
Dat we niet zullen struikelen.
Dat we de juiste richting nemen.
Maar volledige zekerheid komt zelden vooraf.
Soms ontstaat vertrouwen pas nadat je bent begonnen.
Wanneer je merkt dat de eerste stap mogelijk was.
En daarna misschien ook de tweede.
De vogel wachtte niet tot de zon zichtbaar werd.
Hij vertrouwde erop dat de ochtend zou komen.
Niet omdat hij het licht al kon zien.
Maar misschien omdat iets in hem wist dat het onderweg was.
Misschien vraagt het leven soms hetzelfde van ons.
Niet roekeloos vooruitgaan.
Niet doen alsof twijfel er niet is.
Maar ook niet blijven wachten tot iedere onzekerheid verdwenen is.
Soms mag je beginnen terwijl het nog donker is.
In vertrouwen op het licht dat onderweg is.
Met één stap.
Eén keuze.
Eén voorzichtig geluid.